Često smo u prilici da pregledamo i lečimo pacijente sa različitim bolnim sindromima koji su prethodno dobili nedovoljno preciznu dijagnozu i proglašeni su za neizlečive ili čak da su umislili vlastiti bol. U većini slučajeva se radilo o tome da nije sporovedena adekvatna dijagnostika koja na prvom mestu podrazumeva da se odredi koja anatomaska struktura (konkretni zglob, mišić, tetiva, nerv,…) je izvor bola. Tek nakon toga postavlja se pitanje koji se patološki proces u njemu odvija, kako bi se to lečilo,… Preko 50% izvora bola se ne detektuje nikakvim snimanjima. Zbog toga je najčešća greška da se uporno traži uzrok bola na ponovljenim snimcima magnetnom rezonancom, rentgenom, CT snimcima,… On se na njima ili ne nadje ili se proglasi pogrešan. Ukoliko se bol na ovaj način nije našao neophodno je sprovesti detaljan pregled od strane specijaliste koji se bavi lečenjem bola i u okviru njega takozvanu minimalno invazivnu dijagnostiku bola. Tokom nje se paralelno kreće dijagnostika i lečenje izvora bola. Veoma često pacijenti tek nakon ove dijagnostike dobiju pravu dijagnozu i njihov bol biva izlečen. Za svaku od regija, koje su gore opisane, postoji 10-15 mogućih izvora bola. Zbog složenosti kliničke slike i tipa bolova često tek isključivanjem minimalnim interventnim metodama jednog po jednog izvora bola, detektujemo iz koje strukture zaista bol polazi (koji konkretno nerv, mišić, zglob, ligament,…je izvor bola). Tek tada lečenje može postati adekvatno. Ovo je veoma važno ako razmišjamo da li će operacija, kao krajnje rešenje u lečenju, npr diskus hernije pomoći ili ne.